Geceler kimsenin kefeni olamaz,ay geceye ışık vermek için doğuyor.
Gündüz kimsenin çilesi olamaz,çileler sen nefessiz kaldığın an başlıyor.
Hayat kötü değil,senin yaşadığın şartlar altında kötü yaşıyacak bir neden arıyorsan kaybettiğin günlerin telafisi için yaşa.Bir demet çiçek değil, bir demek gülüş istiyorum.Hayatın ne kadar kötü olursa olsun senden yaşamanı istiyorum.Her çıkmazda bir ümit var.Neden mi çıkmaz?
Çünkü sen kendini çıkmazın en diplerine gömmüşsün.O soğuk ve karanlıkta güneşin doğmasını bekliyorsun.Güneş doğmuyorsa sen gidiceksin.Yanarsın dimi?Ama hiçbirşey kaybettiğin umutların kadar değerli değil.
Bırak sadece seni yakan güneş olsun. Çıkmazın bile çıkışı varken umutların tekrar doğsun sen kendi kafesinde özgürlük beklerken, başkalarının özgürlüğüde senin elinde. Gülümseki her kilit,her engel açılsın gülümseki güneş tekrar doğsun.
Ay ışığında ayakta duruşun,gündüzleri çilelerin değil,gülüşlerin konuşsun.
Bırakta insanlar herşeye rağmen gülebildiğini görsün....
"çıkmazda bile ümit varken kafesindeki özgürlük sana bağlı"
S