Kanatlarım bağlı, gökyüzü uzak,
Özgür bir güvercin gibi uçsam da mı atmak?
Her sözüme pranga vurulmuş, sessizliğe mahkum,
Yaşamak mı demeli bu kahredici zulüm?
Bir kere açtım gözlerimi şu fani dünyaya,
Özgürlük hakkım, kaderim değil bu esaret zindanı.
Dört duvar arasında son bulsun bu çile,
Mezar olsun mekanım, bitsin bu esaret dile.
Ruhum isyan ediyor, kalbim kan ağlıyor,
Özgürlüğü arzuluyor, esaretten feryat ediyor.
Bu kafesten kurtulamazsam bir gün,
Kanatlarım kırık, umutlarım söner, ruhum yorgun.
Haykırsam sesimi duyar mı zalim dünya?
Anlar mı bu esaretin ne kadar derin bir yara?
Özgürlük isteği mi suçu benim?
Kırın zincirlerimi, bırakın uçayım gökyüzüne engin.
Mezar olsun mekanım, esaretten kurtulayım,
Belki o zaman huzuru bulur, yorgun ruhum canlanır.
Özgürlük şiarıdır benim dizelerim,
Fısıltıdır esaretten kurtuluş dileğim.
©hasanbey.
H