Eskimiş bir defter arasında kalmış anılarım. Severek, gönlüme ördüğüm taş duvarlarım yıkılmış tek tek.
Yokluğunda, boy atmış sessizliğim.
Acısı, asılı kalmış yüreğimin yamaçlarında.
Ürperti versede, zifiri geceler yoldaş oldu bana.
Dökülmüş eski bir duvarda kalan resimler anlatıyor, ızdırabını kimsesizliğin.
Sitemler dökülüyor göz pınarlarımdan. Sessizliğin, hüküm sürdüğü gecede.
Hem onlar nerden bilecekler ?
Sus olur dilim, tamam geçerim herşeyden, kesilir sohbetim.
Lâkin, düşüktür çenesi kalemimin.
Çekilirim kabuğuma, en fazla yazarım. Durmadan...
Durduğumda bilin ki, hakkım helal size, yitirilmiş bir kalem daha düştü kaf'tan, sin'e.
©halleberry
H