Kursağımda kalan
Kangren olmuş
Düşlerimin yarı aksak gitmelere
alışkın bünyemin kalbini sıvazlarım
Mahmur bestelerin anısını baş ucunda
Gizlerim küllerinden daha yeni
Doğmuş
Aşk ta
filizlenip kolların da gonca verdi
Kalmadı mecalim dayanacak
bekleyecek halim de yok artık
Gök yüzünden bakarken seyrederken
Nefes olan uzaklara kırgınım
El olup dokunduğum
Bulutlarda yalnızım
Nice aşk kırıntıları ile mavilerde
Uyuttuğum incilerin
Dökülür rengi üzerimde bir yığın
Gözlerinin siyahı'nda
kendime mesken kurduğum
umutlarımı
saklamıştım bir tatlı buse ile
ile mest olmuştum
Siyahına sürgün gölgem
ilham aldığı ayrılığın ilk mevsimidir
Temmuz da
Tattığı da meyvesidir
Sen giderken kaç pencere kırılmıştı
Açılmıyor diye
Aylardan yaz olsa da
Yüreğimin melteminde eridi kar
Çığ oldu
Buz gibi avucuma dökülmüştü
tutam tutam
Kaç bin parçaya bölünmüştü
Duyguların tutmaz salı kırık artık
dümeni de tütmezdi
Seviyorum diyemeden son bulan
Seni diye başlarken tam ortada bırakılan
yarım kalan cümlelerin de belki de
son günüdür.
öksüz bırakılan sevinclerimin uykusu
bölük nefes aldığımız
şehrin geceleri soğuk
Giderken uzaklara ayrılığın
Gözleri de yas tutar
Bir hoşça kal bırakıyorum sensiz
satırlara aglayamadigim
her gün için susuyorum
yine her zamanki gibi uzaktan
işte içimden bir veda bırakıyorum
Kahır Mektubuna
©ebrulimsi5
E