Hiç tuttun mu nefesini?
Peki ya boğulduğunda?
Hiç kaldın mı çaresiz?
Peki ya acılarında?
Örttü tüm hataları
İstiyordu ki hissetmek
En derinden yaşayabilmek
Hiçbir şeyi umursamadan
Umurunu görebilmek
Sağır oldu bir gün
Duyamazdı hiç hüzün
Çünkü korkuyordu,
Kalbini koruyordu.
Ya da öyle sanıyordu.
Kör oldu bir gün
Görebilirdiniz en derinden
Vahşi bir zevk
Karanlık bir samimiyet
Göremezdi ölümünü
Kayıp gözlerinden
İmkansızdır zamanı durdurmak
Akıp gider, dönmez geriye
Peki ya mümkün değilse
Kavrulan hisleri durdurmak?
Zoruna gitmedi mi peki,
Acımadın mı satmaya,
Birkaç günlük sevgiyi
Birçok yıllık dostluğa?
Söylemeli mi en acı karanlığı?
Duyurmalı mı soğuk kışı?
Hisler ve yaşlar yoğunlaşınca,
Kalpler ve güvenler kırılınca,
Kalmadı mı bir nebze vicdan?
Yıkılırken merkezindeki gökdelen
Sağırlığı ve körlüğü de yıkıldı
Fark etti her kusuru, hatayı
Artık koyu hisler çağrıldı
Fakat çok geçti,
Yıkılmıştı her şeyi.
Bir yandan yaşarken
Hissettin mi bir yandan da
Aslında yaşamadığını?
Kedere hapsolduğunu?
Kasvet, koyuluk içindeki acı
Yöneticileriydi hislerin.
Ezildiğini duydu o anda
Yaşam dolu hevesinin.
Gerçeğe eğmezdi boyun.
İnanmadı acılarına,
Ta ki o ağızdan duyunca.
Güveni kırılmıştı,
Binlerce parçalık hislere,
Yaratamayacağı derinliklere.
Tek umudu kalmıştı yaşamdan,
Sadece yaşamamak için yaşamak..
©ddlbuse
D