Birer birer eksilirken ayrılırken sofralar...
Burnumun direği sızlar.
Bir kahve yalnızlığında unutulmuş çifte
gönülleri ağırlarım
buram buram mis gibi kokusu ile
lezzetine
doyum olmaz hasbihallerin kalıcı tadı
Demine karışıp dibe çökerken
Kahve Yalnızlığın da unutulmuş
Hatrı sayılanlar yalnızlığın
dinomosunu çalar
içtiğim her kahve de içimde yudum
yudum iç çeker ahlar feryat figan
ederdi
Niye insan peki mutluluğu
Kendine hor görür ki karşılıklı bir kahve
içtiyse üstelik
benim seninle oturup karşılıklı içtiğim
bir kahve bile yok ken hala gülüyorum
içim acısa da kanasa da
dışı kabarık
hislerimi akıtıyorum mutluluğa hüzünlerimi
kamçılıyorum poz
veriyorum biraz da aynaya umutlara birnevi
Kahve yalnızlığın da unutulan lar dan
biriyim ben de
Bizim yerimize de içsinler
dinlenmeyen sırlara da onlar da
şahit olsun o zaman
Ben kalbimle oynuyorum düşlerime
sarılarak düşeceğimide bilerek sürüneceğimi
göze alarak tam düşecekken beni
kaldırır ıçimde ki o sese tutkunum
tutuyor elimden sımsıkı... gideceğini
bildiğim halde üstelik aldatsa da
kandırsa da defalarca yanıldım
alışkınım
bir kahve yalnızlığın da unutulmuş olmanın
yolları açık
Bir kahve yalnızlığını dolduruyor içime
yudum yudum içiyorum öyle de
Yeni doğan sabaha uyandırıyor beni.
Ağrılarımı kesiyor şifa buluyorum
kısmeti açılan balıklarım elbet bir gün
kasveti biter telvenin dibindeki
Bir demet ile karşılar nice gülmemiş
baharlara süslenir
çiçekler beti benzi atan
dünler den
arınır o kahve de biribirimize yeniden
merhaba demek için bir şans tır
©ebrulimsi5
E