"Hayır." diyorum soranlara, "Yalnız değilim, o var şu var yanımda."
Yakınımdalar, hepsi etrafımda.
Halbuki çok uzaklar aslında.
Beni anlamaya bile çalışmıyorlar, nasıl yanımda olabilirler ki?
Ben onlara güvenmiştim oysaki...
Meğer tahta oturmaya çalışıyorlarmış, ihanetin böylesi.
Hiç yorulmasınlar, seve seve kalkarım tahtımdan.
Ama inince tahtımdan, unutulup yok oldum.
Böyle kolay yükselip, inmek varmıydı hayatta?
Yanımda kalan gibi insanlığın örneği.
O insanlık gibi, hep sadık olmak vardı değil mi?
Belki bir gün sadık olurlar, o taht kırılınca tabi.
©valemorta
V