Gözlerimi kapattım sizi izliyorum;
Dünyayı, olanları, olacakları...
Saldım kendimi boşluğa, boşvermişliğe...
Düşünüyorum:
Yaşadıklarımı, yaşamadıklarımı, yaşamı;
Hakettiklerimi, haketmediklerimi...
Ve üzülüyorum aslında;
Sevgiliye adanmış kalbe,
Akledemeyen benliğime.
Ama ne çare!
Boşluktayım, hem de kaç zamandır;
Bilmem...
Sahi kaldı mı bende zaman, mekan kavramı?
Ne günler sayılır
Ne de geçen günlere "Ah!" edilir.
Bu boşluk hissizleştirir...
Hem de ne delirtir!..
Yalnızca mutluluk yâd ve düş edilir...
©lemii
L