Her şeyin bir sonu vardır derler hep .
Anılar yüklediğimiz hayatında.
Anlamlar yüklediğimiz insanlarında.
Bitmez dediğimiz baharlarında .
Sonlar varken başlamaktan korkar insan.
Alışa gelmiş duygular bir bir serilir gözler önüne.
Yaşadıkları en kuytu yerlerden çıkıp .
Ansızın uğrarlar öyle.
Geriye bir tek insanoğlu kalır çaresizce.
Ne bir adım atabilirler ne de geriye dönebilirler.
Öylece durdukları yerde kaybolup sırra kıdem basarlar .
Ve en son duyuramadıkları seslerini kısarlar.
Yorgun bir kalp ve can kırıkları ile.
Hasret kalırlar benliklerine.
Dillerinde dökemedikleri keşkeler ile.
Tutunmaya çalışırlar hayata.
Sabrettikleri , güvenip inandıkları.
Sonlarını hazırlarken ,yüzlerine tebessüm ile bakarlar.
Öyle haindirler ki !
Nereden vuracaklarını ezbere bilirler.
Ve hayatlarına kaldıkları yerlerden devam ederler.
Geride ne kalmış bilmezler.
Kalanlar ise zaman ve sabır ile
Yeniden dikilirler karşılarına.
Ve o an devran döner.
Kalanlar, gidenler için şans diler.
Ve her giden şaşırır kalanların haline.
Gidenlerin aklına getirmedikleri ise.
KALANLARIN SABRIDIR ...
©maikelebek
M