Küçük bir çocukken
kimsesiz hissettiği
gözyaşlarını kendisinin sildigi
anlara gitti.
Yalnızlık duvarlarıyla
dolu karanlık bir odada
renklerinin elinden alındığı gölgelerle dost olduğu zamanlar aklına geldi..
İçindeki çocuğun
yaralanıp bir çöp gibi atıldığı
sevilmedigi hikayesini hatırladı..
Gözlerinin ilgisizlikten,
sevgisizlikten cenazesi kılınmış
umut denen noktacığın silsilesi yoktu onun hikayesinde..
Karanlık bir tünelin ucundaki ışıktı o çöp kontenyarında bulup, elinden hiç bırakmadığı bebeği.
Kimsesizligini unutturan bebeğine sımsıkı sarılarak
Hüngür hüngür ne çok ağlamıştı gecelerce o çocuk
İşte o çocuk şimdi büyüdü yüreğindeki acılarıda
Tıpkı sevgisizlikle beslenen diğer yaralı çocuklar gibi
Kalbi hep sevilmeyenler ülkesi
Yine tek dostu bir kolu kırık bebeği
Ve onu hiç yalnız bırakmayan Rabbi
Nevin Aktekin Gülfirat
©nevince
N