Gözümün çukurlarına düşen yağmur damlaları,
Yalnızlığıma bir eş ve seda oldu.
Kalbimin raddesinden düşen bu sessiz ağlamaları.
Gülle beslediğim hayallerimi soldurdu.
Hayaller aslında çocukken daha güzeldi,
Şimdi yalnızlıktan kurtulmakdan başka hayalim kalmadı.
Her değer verdiğim insanlar, beni acımasızca üzerdi.
Yüzüme bakmak istediğim aynalar bile tebessüm edip bakmadı.
Hayat eli sopalı bir öğretmene benzer aslında.
Yalnızlığı hissettiğim an sigaramı kaldırırdım.
Avare gönlüm sebepsizce yansın da.
Bu haldeyken insanları bile kendimden kaçırdım.
©ggurkann
G