Etrafta onca göçebe aşk taşıyan insan silüetleri,
Benim ise başıboş ruhumun çığlık adına bitmez düetleri.
Her cümlesinde pişmanlık vardır, gel de bunu anlat yüzlerine,
Kanmaya tahammülüm yok artık hayatın göz alıcı süslerine.
Kalbimin şehrine misafir olan ıssızlığım,
Duvarda asılı özlemle vurur yüzüme arsızlığım,
Güllerin raksa durduğu sevgi bahçesinin toprağını,
Gözyaşlarım sular oldu, şimdi yağmura dönüşür bahtsızlığım.
Ardından bir güneş çıkar, ruh hali gökyüzüne küskün halde,
Sende günlerini kaybetmeden gecelerine "lütfen kal" de.
Yıllar geçse de unutmam kalabalıkta ki yalnızlığımı,
Şimdi şiirlere sığdırmaya ömür boyu mahkumum yarsızlığımı.
©ggurkann
G