Kalbim , şimdilerde yorgun bir bedevisin biliyorum .
Çok yol aldık seninle elimize hiçbir şey geçmeden .
Zaman içinde kayboldun sen de benim içimde.
Kimseye duyuramadım sesini sen konuştukça ben zarar aldım çünkü
Müebbet ettim seni.
Sus dedim konuşma
Ebedi mahkum ol sessiz ol artik dedim sana
Konuşmadın benle peki dedin.
Çaresizce kabul ettin sende yenilgini .
Aradan zaman geçti .
Sen , içimde kayboldun
Ben uyandım .
Geçtim aynanın karşısına baktım kendime .
Gözleri şis ağlamaktan kızarmış .
Saçları dağınık yeter diye çığlık atan bir ben var karşımda!
Acı , o kadar kaplamış ki her yerimi .
Zehirli sarmaşık gibi dolaşmışkalbime .
Ruhuma , bedenime .
Bir daha baktım aynaya kim di beni bu hale getiren?
Canımdan çok sevdiklerim değil miydi ?
Burada bir tezzatlık vardı .
Sevgi ve acı neden aynı cümledeydi ?
Nedir insanoğlunun insanla derdi ?
Aynı gökyüzü altında paylaşamıyorlar mı yaşamayı ?
Neden mutlu oluyorlar sen acı çekerken ? Anlasınlar diye çığlık çığlığa bağrırken ?
Neden kapatıyorlar kulaklarını .
Neden biri de gelip te kalk buradayım demiyor seninleyim demiyor .
Neden ya neden bir insan yere düşünce hak etti kavramı kalplerden dillere dökülüyor .
Neden insanın canını yakmak istiyor ?
Bir zamanlar can kuzu olduğun kişi değil mi karşındaki ?
Senin canından biri senin kanından biri .
Canım diyorsun ya hayatım diyorsun .
Eşim diyorsun ya arkadaşım diyorsun kalbim diyorsun
Abim diyorsun ya herşeyim diyorsun ya .
Birden mi kinleniyorsun birden mi kesip atıyorsun bağları ?
O bağlar hayat bağları, can bağları , kalp bağları
Yaşamak için anlam bağları .
MAVI _KELEBEK
©hiracan
H