Elini kalbine götürdü, hüzünle bir nefes,
"Burası," dedi, "insanın sessizce gömüldüğü yer."
Taşa, toprağa gerek kalmadan, sessiz ve derin,
Kalp toprağına düşen gözyaşları, sevgiyle serin.
Burası var ya, dedi, gözlerinde bin hikaye,
Sevinçle coşan, kederle sönük, yaşamın kaynağı.
Bir bakışta umut yeşerir, bir sözde aşk filizlenir,
Taşa, toprağa gerek kalmadan, burada her duygu ezberlenir.
"Burası var ya," dedi, eli kalbinde titrerken,
"Sevginin en saf hali, burada, sessizce bitiverirken."
Taşa, toprağa gerek kalmadan, burada bir ömür sığar,
Kalbin kıyısında, sevda ve acı, yan yana, el ele bağlar.
"Burası," dedi, "kalbin en kuytu köşesi, saklı bahçe,"
Taşa, toprağa gerek kalmadan, burada yeşerir her arzunun ateşi.
Bir tebessümle başlar, bir ah ile son bulur sevdalar,
Kalbin mezarlığında, sessizce yatar, tüm çiçekler solar.
©hasanbey.
H