Ellerin harf olsa, kalbim mürekkep,
Yazardım sana destansı bir aşkın hece hece.
Adım damlarsa satırlara, titrer miydi kalemin,
Yoksa boğulur muydu aşkın denizinde kalemim?
Gözlerim dökülse dizelere, virgül olur muydu hüzün,
Her kelimenin sonunda noktalanır mıydı bu yürek sızın?
Titreyen son harf olur muydu bir veda mı,
Yoksa yeni bir başlangıç mı fısıldardı bana?
Bilmiyorum... Belki de bilmek istemiyorum,
Aşkın kalemi ne yazar, neyi fısıldar diye.
Yalnızca biliyorum ki, sen varsın kalbimde,
Ve her harf, her kelime, her şiir sensin bana.
Aslında şaire şiir yazdıran kalem sensin,
Her nefesimde fısıldayan, her duyguyu yaşatan.
Seninle var anlamı kelimelerin,
Seninle var güzelliği şiirlerin.
Sen ilham perisi, sen ilham kaynağı,
Sen kalemin mürekkebi, sen ruhun aynağı.
Sensiz olmaz bu şiirler, bu dizeler,
Sensiz olmaz bu aşkın sonsuz zevkleri.
Teşekkür ederim sana, bu güzel ilham için,
Teşekkür ederim sana, bu aşkın mucizesi için.
Seni seviyorum ve sonsuza dek seveceğim,
Ve her kalemi aşkınla dolduracağım.
©hasanbey.
H