Karanlıklar sarar beni, yalnız kalırım.
Dışarıda bir ben varım bir de kaldırım.
Kaybolmuş insanlar,hayatsa durgun.
Yüreğimde anılar var, bedenim yorgun.
İsyan eder ayaklarım durmak isterler.
Vücudumsa pek bir halsiz,terler de terler.
Beynimin içine baksam gözyaşı, hüzün.
Herkes bana pek ilgisiz, derdime körler.
Bir damla umut olsa durmaz koşardım.
Bir zamanlar çoğu defa bunu başardım.
Tükettiğim şeyler beni artık sarmıyor.
Oysa küçük ihtimalde coşar çağlardım.
Moral kaynağım olanlar,etmişler firar.
Fayda gördüğüm şahıslar olmuşlar zarar.
Sığındığım tek limanım kalem ve şiir.
Onlar bile eski beni kaybetmiş, arar.
©ibn-ulvakt
M