bir adım bile atamadığım bu yolda
yıllarca koşmuş gibiyim
yorgun ve ümitsiz
aynı yerde sayıp duruyorum
aynı hatalar ,yaralar
koca bir semanın altında sıkışıyor ruhum
daralıyor ciğerim
soluksuz geçen bir ömür
yıpranmış bir beden
hayata küsmüş bir çocuk
ne denir bilmiyorum
çaresizliği anlatacak bir cümle bulamıyorum
içimdeki kıyameti ven bile anlamıyorken
nasıl telafuz edebilirim
gündüz geceye varınca
mutlu insanlar yatınca
ve ay güneşi özleyince
gözyaşlarım yastığımla buluşunca
yalnızlığımla başbaşa kalınca
içimdeki acılar haykırmaya başlayınca
aynı anıları milyon kez
tavanda izleyince
başlıyor çaresizliğim
ve mutlu görünen bu bedenimin
ağır yaralı ruhunu gizlemeye çalışmaktan
yoruldum
her doğan günle yeşeren umudumu
her günün akşamında kesiyorum
içten içe çürüyor ,ölüyorum
şu yürüyemediğim hayat yolunda
kendimi kaybettim
benden geriye hiçbirşey kalmadı .
©hacer.aybr
H