Kanayan gözler haritasında boğulan bir insan,
Kitaplar arasında kabaran ruhlardan gelen isyan,
Oydu sadece hüzün içinde boğulan,
Karanlık bir yolda durmadan koşan.
Çürümüş bir kalple yaşayan,
Kusurlarla nefes alan.
Mutsuzlukla hayatta kalmaya çalışan,
Süreklilik altında dayanamayan,
Küçük sahiplerle büyük fedakarlıklar yapan.
Duygularını sadece bir kibrit kutusundan alan,
Oydu bu lanet hayatı yaşayan,
Kusurlarında hayatına elveda edemeyen,
İçindeki çirkinliği sadece o gören,
Sahtelikler dünyasında yönetilen,
Tatlı bir kukla gibi görülen,
Kullanılmış bir çorap gibi terk edilebilen,
Sonuçta o değil miydi reddedilen?
Ben miydim tüm bunları isteyen?
Yeteneksiz bir pislik gibi görünmek isteyen?
Yoksa günümüzde doğmak isteyen?
Boğulan bir balık olmak isteyen?
Ne zaman bir ansiklopedi oldum ben?
Ne kadar da berbat biriyim ben,
Tek önemi çizmek ve yazmak olan biriyim ben.
Başka hiçbir şeye faydam bulunmaz,
Her kötü olaya gülümseyen,
Duygularını kontrol edemeyen,
Pislik içinde yüzen.
Ne biliyim,
Sana aşık olduğum için mutlu biriyim.
Ama bir taraftan da üzgün gibiyim.
Hisleri karışık biriyim.
Gözlerinde kaybolan bir hiçim.
Güzelliğine layık olmayı ummak isterim,
Ama cevabı bende iyi bilirim,
Senin seviyende değilim.
Seni hak edecek biri de değilim.
Hislerimi anlamanı çok istedim,
Senin beni bilmeni hep tanrıya dua ederim.
O güzelliğin sanki bir mevsim,
İlk baharda esen bir rüzgar gibisin.
Bana hafif bir kış hunu gibi hissettirensin,
Benim kalbimi delip geçen okçu sensin,
Ödülünü al, kalbim senindir sevgilim.
Gönlümün efendisi olmanı çok isterim.
©vult.atlas
V