Hani elimize tutuşturduğunuz o kalemler tükenmezdi?
Oysa kalemlerle birlikte tükendik bezdik.
Ve saman kağıtlara yazdığımız hayallere kayınca dilek tuttuğumuz yıldızların kıvılcımı düştü.
Belki de saman alevi gibi yanıp sönen hayallerimiz de düştü.
Misket yorgunu parmaklarımız mürekkep lekesiydi.
Parmak izi bırakmaktan korkmuyorduk çocuktuk.
Hayat kağıt rulosu, umut mürekkep tenekesiydi.
Biz yazmaktan yorulmadık ama siz kandırdınız bizi...
©1naif_şair
1