Onların kanatları rengarenk iken benim soluk
Herkesin gördüğü yol benim için karanlık
Etraftaki kırmızı ışıklar beni gösterirken nasıl mutlu olmamı beklersin?
Düşüncelerim sizler gibi değil, susturamazsın
Kan dolu odayı kendim yaratım ve korktum
Gözlerim acır bu kargaşayı gördüğümde
Bıçaklar deriye doğru hamle yapar iken acı ile izlerim
Canım yanar iken sen bana abartıyor de
Bütün zehiri isteyerek içerim sonrası pişmanlık
Hak ettiğim cezadan bile kaçmaktır benim korkaklığım
Birer savaşçı olmak isterim ama gücüm yok
Hep avlanan olmak canımı yakar
Her yerde gözyaşı varken ne diye olayı anlatayım ki
Duygu ve düşünce umrunda olmadı sadece olaydı istedin
Olay heyecanlı değildi neden sana anlatayım ki
Anlamadım diyerek canımı yakmak oldu tek yaptığın
Kanlı bıçaklar yine el üstünde tutuldu
Renkleri olanlar görmezden gelmeyi seçtiler
Patlamaları gördükçe seninle konuştular
Bir güve olduğun için seni anlamadılar, seni yargılamayı uygun gördüler
©evapoem
E