Kapalı gişe oynayan
Yaşam tiyatrosunda,
Kendi yalnızlığımın tek seyircisiydim.
Sen bilmezdin her gece yastığımın bana olan isyanını.
Hatta ve hatta
Gözlerimi yakarak yanağımı ıslatan göz yaşlarımın feryadını.
Bilemezdin
Sesimin titreyerek ismini zikredişini
Ve
Havada asılı kalan mutluluk hayallerimin nasıl canımı yaktığını
Bilemezdin.
Çünkü sen kendi dünyanda bir şeylerin peşinden koşuyordun
Bilemezdin sana yetişmek için düştüğüm karanlık çukurlarda kanayan dizlerimin acısını.
Göremezdin yüreğime batan sen kırıklarını.
Nereden bilecektin ki sessiz sonu gelmeyen bekleyişlerimi.
Oysa
Oysa
Bütün yollarım sana çıkıyordu.
Bütün bekleyişlerim yine sana
Seninse fersah fersah uzaklara.
Ve dahi
Sessiz gecelerin yalnız yolculuğundaydım ben tek başıma.
Bilemezdin meşguldün kendi içinde.
Suçun yoktu senin de.
©şiir_demet
_