deliksiz uykularına dalmış mutluluk
mutluluk ölmüş onu arıyor çocuk
kapkara hazanda soldu sarardı neşe
ne oldu ki umudu ışıldayan güneşe
caminin avlusunda ağlıyor güvercin
acılar çekiyor ortasında memleketin
ellere demirden kelepçeler takılmış
sevgi ateşlerde alev alev yakılmış
acılar, dertler hakim oldu artık göllere
masum ceylanlar hicret eder çöllere
çiçekler gülmez yeller eserken dağlara
huzur yakalanmış denizden çıkan ağlara
mutluluk gemisi uzaklaşırken diyardan
lapa lapa umutsuzluk yağar bulutlardan
buz tutarken sevinçler ortasında kışın
ezer gülmeleri her bir darbesi taşın
parçalanmış aşk yeryüzünde ağır yaralı
tabipler bile iyileştiremez bu ahvalı
mesut yaşamak geliyor dünyaya ağır
duyan insanlar sağırdan daha sağır
kasım ayındada terzi yalnızlığı örüyor
kalpler gözlerden daha iyi görüyor
kokluyorken korkuyu yaralı yürekler
özgürlük topraktan doğmak ister
A