Bıktım usandım bu kaprislerinden, Yüreğimi yoruyor her hevesin. Bırak nefes alayım, feda etmeyeyim kendimi, Bu girdapta boğulmadan kurtulayım ben de.
Her günüm kabusa dönüşüyor seninle, Neşe ve huzur kayboluyor izlerinle. Kaprislerin bir gölge gibi çöküyor üzerime, Karanlığa boğuluyorum sensiz ben de.
Anlamıyorum seni, ne istiyorsun benden? Sürekli bir savaş, bitmeyen bir çekişme. Yorgun düştüm artık, tükendi gücüm, Bırak beni özgür olayım, yaşayayım ben de.
Belki bir gün anlarsın beni, belki de anlamazsın, Ama ben pes etmeyeceğim, savaşmaya devam edeceğim. Özgürlüğüm için, mutluluğum için, Kaprislerini yıkarak geçeceğim ben de.
Güneş doğacak bir gün, aydınlanacak dünya, Kaprislerin gölgesi silinecek sonsuza kadar. O gün özgür olacağım, mutlu olacağım, Ve sen de anlayacaksın, ne kadar hata yaptığını.
©kapris
K