Kar taneleri bir pamuk gibi iniyor sıcak yüzüme
Dokunmaya kıyamıyorum erir gider diye
Gökyüzüne bakmak yorucu
Ya düşmeden yürümek
Ehemmiyet ister
Yok etmeden sevmek
Beyaz ve temiz
Yürürken bırakırsın iz
Onlara bakıp düşünürsün
İlerledikçe daha çok üşürsün
Ama seviyorsun ya
Gittikçe gidersin
Hızlı adımlar hırs edersin
Bakarsın ağaçlara
Evlerdeki çatılara
Arabalara
Yollara
Uzakdaki dağlara
Sonu gelmeyen ufuklara
Kaplamış dört bir yanı
Dikkatli at ha adımlarını
Yatarsın beyazların içine
Bir kelebek yap sende
Uçacak mışsın gibi gökyüzüne
Bir kar topu yap avuçlarında
Sık elinle yuvarla
Beyaz bir adam yap şu dünyaya
Erimeyecek gibi koy
Birbiri üzerine
Zeytinden siyah gözlerine
Burnuna da havuç ekle
Bak bakalım şimdi
Yaptığın o güzel esere
Bembeyaz bir dost sanki
Soğuk ama değerli
Temiz ve şekilleniyor
Elde sıkınca birleşiyor
İnsanlar çocuk gibi karşısında
Bekliyor yine sizi gelecek kışa
©filozof
F