Kar yağar inceden...
Oturduğum odanın camı buğulanmış,
Buğusunda, su damlacıklarının her birinde,
Eşsiz bir sanatkârın en güzel portresi,
Yaradanın bahşettiği güzel suretin.
Bir ses yankılanır boşlukta.
Duyduğum en güzel heceden,
İsmin yankılanır kulaklarımda.
Harflerin dans ettiği, ruhumu mest ettiği ismin...
Yüreğin bestelenmiş en güzel arya;
Dinlemek ayrı huzur, söylemek ayrı...
Bütün güzellikleri içinde barındıran, zifiri karanlıklar da bile gönlüme güneşler doğuran gülüşün...
Öylesine eşsiz ve benzersiz...
Güzel o değil midir ki; gönül sevsin?
Gönül sevince, dünyadaki en güzel sevgili olmaz mı?
Suretin yâr, gülüşün yâr, adın yâr...
Gönlüm sana meftun olduğundan beri, bana bir tek sensin yâr.
Her bir kar tenesinde gördüğüm,
Gözlerimle değil, gönlüm ile sevdiğim yâr.
Seni düşünürken kelimelerim aciz, yüreğim kimsesiz.
Soğukluğunu yaşıyor, sensizlikle boğuşuyor ruhum.
Geceler yoldaşım, hüzünlü şarkılar sırdaşım oldu.
Hani demiştin ya; "dinlediğin en güzel şarkı sana beni hatırlatsın" diye.
En güzeli değil, en hüzünlüsü bana seni hatırlatıyor yâr.
Yetmiyor, şarkılar besteliyorum;
Sessiz sedasız şarkılar...
Hepsini birgün sana söyleyeceğim ümidiyle biriktiriyorum.
Ben sana kavuşacağım sevdiğim, biliyorum.
Son nefeste bile olsa, kavuşacağım...
©pptygzll
P