Ey gönlümün kara sevdası,
Bu gece hasretin, başka bir ateşle yaktı yüreğimi.
Gök mavisindeki yıldızlar, aşkımızın sessiz şahidi,
Hüznümden çınar ağaçları döktü bir bir yapraklarını.
Gece karanlığı, gözlerimden düşen yaşla daha da derin,
Sana olan özlemim, yıldızları bile solgun bırakır.
Her anında hasretin, bir yük gibi yüreğimi ezer,
Sırtımda bir dağ gibi ağır, gözlerimde kara bir gece.
Sensiz geçen her an, zamanın kaybolan renkleri gibi,
Odalar boğar beni, karanlıkta kaybolmuş bir rüya gibi.
Her köşede, her duvarda, senin yokluğunun yankısı var,
Gözlerimde, sensizliğin derin yarası, bir kara delik.
Hasretin rüzgarı, dalları savurur, yapraklar yere serilir,
Sana olan özlemim, her geçen gün biraz daha büyür.
Bir umudu yok bu yüreğin, sadece yorgun ve solgun bir bekleyiş,
Sensiz geçen her an, kalbimde bir ebedi sızı gibi kalır.
Gönlümün karanlık köşelerinde, anıların yankılanır,
Sensizliğin derin acısı, geceleri uykusuz bırakan bir yara.
Bu karanlık odada, her şey senin yokluğunla boğuluyor,
Senin yokluğunda, her şey sönmüş bir yıldız gibi kararıyor.
©hasanbey.
H