Ruhum, sana olan aşkımı,
Usulca gizlemiş kalbime.
Kara, kalemle çiziyorum şimdi,
Siyaha inat mavileri.
Şu zifiri karanlık gecede,
Usul usul yağan karın altında,
Beyaza boyanmış,
Sokak lambalarının aydınlattığı,
Uzunca bir yoldayım.
Sana yürüyorum, sadece sana.
Hafifçe esen bir rüzgar,
Seni fısıldıyor kulaklarıma.
Kuru bir gök gürültüsü,
Eşlik ediyor, hafifçe esen rüzgara.
Avuçlarımı açıyorum,
Bir kar tanesi olup,
Ellerime konman umuduyla.
Bak senin için şu karlar gibi,
Ediyorum yavaş yavaş.
Nefesim soğuklarla boğuşuyor.
Çok üşüyorum, bazense hiç.
İnsanlar en çok,
Sevdiklerine kırılırmış.
Ben sana hiç kırılmadımki,
Paramparça oldum sadece.
Mutlu günlere gücüm kalmadı.
Sıkıldım artık benliğimden.
Sende yalan oldun.
Halbuki bir zamanlar,
Herşeyimdin...
Yağan kar tanelerinde arıyorum seni, usanmadan, üşümeden. Biliyorum bir kar tanesi olsan, gelip ellerime konsan bile. Eriyip gideceksin saniyeler içinde.
M