Sadık kaldım her anına,
Saklandım kara bir kutuya.
Yandı birden ışıklar,
Sardı bedenimi can alıcı yaralar.
Bir el kapandı ağzıma,
Sustu içimde yankı eden çığlıklar.
Sarıldım kalbimde açılan ışığa,
Kalp açılır, mantık kapanır.
Kalp unutur kutuya hapsini...
Havuz olur kara kutu kanımla!
Mantık sorar hani ışık diye?
Bir kahkaha yükselir boğulma eşiğinde.
Eller geri çekilir,
Fırlatılır kutudan...
"Saklandığım hayattı.
Niye karanlık bu odalar?"
Kutu kaybolur karanlığın içinde...
Her yer karanlık geriye kalanın içinde...
Rüyalar,kabus karanlığın içinde...
Şimdi hayatım bir intihar eşiğinde!..
Rb&Drk 🍷
©geceminayı
G