Bu ne yaman sessizlik kulakları sağır eden çığlık
Yalnızlıklar içinde tek başımayım
Gökkuşağı tarafından dışlanmış siyah gibiyim
Bu karayı sana layık görenler utansın
Ben böyle istemedim
İnsanlara renk katmak isterken
Özümden kopup ayrıldım
Dalındaki yeşil yaprağın
Kuruyup solup, bir rüzgarla
Boşlukta süzülüp uçması gibi
İstemsizce önce toprağa düşüp
Topraktan gelip toprağa geçercesine
Toprak olacağım kara rengimle...
©atabey
A