Şafaklar söküyor,ben hepten ayık.
Kara sevda nehrinde batmada kayık.
Devrilmiş ruhumda,durmaz fırtına.
Gel de içimdeki şu efkârı yık.
Dinmeye niyetsiz kara yağmurlar.
Bitmeyen öfkeyle darbe vururlar.
Pamuk gibi incelmiş nazlı ruhumu.
Acımasız hoyratça kesip dururlar.
Aşkın meydanlarında kılıç kalkansız.
Elindeki kırbaçla şahlanmış kansız.
Gayri bu zindandan cesedim çıkar.
Ölürüm aşkıyla hepten zamansız.
Bir hikayedir bu yazmaz kalemler.
Her bir kelamında sonsuz elemler.
Yolunda zehrolmuş hazin bir hayat.
Son nefes harbine girmiş veremler.
©ibn-ulvakt
M