Ey sevdam, sen bir red türküsü. Özgün müzik eşliğinde okunur, satır satır sözlerin yüreklere işler. Her bir dizelerin Munzur dağlarında adım adım yürürken, dağlar, taşlar kulak verip dinler seni. Çünkü sen mert ve yiğitsin; yiğidin düşmanı çok olur. Çakal sofrasında mertlik ne arar? Sen umudu çalanlara baş koydun, bir özgürlük sevdasına. Acılı yüreklerde göz yaşı dinsin diye.
Bir elin kamalı, bir elin mavzerli. Arslan yürekli, kara gözlü kara sevdam. Elindeki kaman, sazın mızrabın, mavzerin sazın her bir sözün kurşun gibi yağar zalime. Ettiğin söz kelamın çünkü red türküsü diye anıldın. Oysaki sen barışın, özgürlüğün, beyaz güvercin kadar temiz yürekli. Özgürlük için kanat çırpardın göklerden yeryüzüne kar yağmurları yağıp yer yüzü zulümden temizlensin, mazlumların yüzü gülsün diye, kara gözlü kara sevdam.
Ey kara sevdam, mazlumlara kucak açar. Korusun ite çakallara boyun büküp eğmezsin sen. Özgürlük timsali, özgür türküler seni söyler, biz seni dinler, seni tanırız. Kelepçeli ellerin, acılarla yoğrulmuş yüreğin vijdansız zalimler tanımaz seni. Sen ki her canlı özgürlüğü için zalime meydan okursun. Pir Ahmet Kaya'nın özü, Ferhat Tunç yoldaşın. Dünyayı karartan zalimlere zindan. Karanlıklara mahkum edilmiş mazlumların dünyasını aydınlatan umut ışığı sensin, kara gözlü kara sevdam.
©doğukan01
H