"Büyük Atsız'a..."
Yazılmıyor kâğıda çalakâlem acılar
Nâralayın her yanı "ATSIZ" öldü demeyin.
Aralık'ın on biri yine başlar sancılar
Bir ırmaktı çağlayan o'na çöldü demeyin.
Kızıl Elma düşüdür, konar göçer içine
Ağu olur an be an yalnızlığı tuğudur.
Hançer gibi "Çeriler" selâm durdu göçüne
Gök Yeleli Bozkurt'un Tanrı Dağ'da yuğudur.
En kavî gecelerden ak şafağa ulaştı
Yerle yeksân olunca Türk'ün mâkus tâlihi.
Sığmadı gönüllere gönüllerde ataştı
İlmek ilmek dokudu... Köhne çağda târihi.
Dört rüzgârla atıldı kurt uğrağı dağlara
Gördüğü an Mete'yi bağır bastı diz vurdu.
Tanrılaşan erlerin... Yeşerdiği çağlara
Sonunu düşünmeden, kâlemiyle iz vurdu.
Görklü Tanrı buyruğu aldı bizden Atsız'ı
Üç bin yıldır içimde dert ve keder saklıdır.
Anlatamam kahr'eder öyle derin bir sızı
Bir sızı ki gönlüme ebedî yasaklıdır.
Mert ÖZTAŞ
©mertoztas
M