Bu kadar karaktersiz olma,İnsanlık değerlerini sıfırladın,Şaire yakışmıyor bu karaktersizlik,Yürekte vicdan kalmamış, sadece kin.
Nerede sevgi, şefkat, merhamet?Yolunu şaşırmış bir ruh gibisin.Kibir ve bencillik sarmış kalbini,Karanlığa gömülmüşsün, kör olmuşsun.
Sözlerin bıçak gibi keskin,Yaralar açıyor masum ruhlarda.Nefret tohumları ekiyorsun her yere,Zehirli bir dille yıkıyorsun umutları.
Anlayamıyorsun mu güzelliğin gücünü?Sevginin ve merhametin değerini?İnsanlık onurunu ayaklar altına alıyorsun,Kendini yüceltiyorsun, ama boşuna.
Bir gün uyanacaksın bu karanlıktan,Göreceksin yaptıklarının bedelini.Vicdan azabı sarmış olacak ruhunu,Pişmanlık gözyaşları dökeceksin.
Ama o zamana kadar çok şey kaybetmiş olacaksın,Sevdiklerini, saygıyı, onuru.Yalnız kalacaksın karanlığın içinde,Kendi yarattığın cehennemde.
Uyan artık bu kabustan,Kendine gel ve insan ol.Karaktersizliğin seni bir yere götürmeyecek,Sadece yıkıma ve pişmanlığa sürükleyecek.
İnsanlığın değerlerini hatırla,Sevgiyi, şefkati, merhameti.İyi bir insan olmaya çalış,Dünyayı daha güzel bir yer haline getir.
©hasanbey.
H