Gülmek mi?
Aksine yıllar boyu daha da acılara karıştım.
Ölmek mi?
Üzgünüm ama ona da sen gibi alıştım.
Hep dilerdim günlerce, çocukluğumu yaşamayı
İster miydim on altım da karabulutlara karışmayı?
Anlayanım yokken sessizlikle konuşmayı,
İster miydim bir veda bulutu ile yağmurlarla buluşmayı?
Bastığım her toprakta gözlerimden düştü çiğ damlası,
Zordu biraz da beklediğim o mutluluğun hep zaman alması,
Gönlüm bir dert ağacı ve acılardan oluşuyor asması,
Kolay değil acıları dile getirememek, bir de buraya yazması.
Rahiyalar mı ıssız, yoksa saklanan bu hatıralar mı?
Bir gün maziler bana çektirdilerini bilmem hatırlar mı?
Beni güya mutlu edecek olan şey sonunu bildiğim yarınlar mı?
Yoksa beni anlayan tek dostum, yazdığım karamsar satırlar mı?
Annemin gözyaşlarıyla filizlendi kaybolan umutlarım,
Ay ışık saçsa ne olur benim hep karanlıkken ufuklarım?
İçimde biriken her şey için bugün çok sessiz dudaklarım.
Belki bir gün yaşamaktan bıkar ve olduğum yerde duraklarım.
Ama ne olursa olsun gülmeyi esirgemedim, karamsar yüzüme.
Daha acılar gelecek bilemem kaç düzine?
Her kışıma yorgun giriyorum, üzülüyorum güzüme,
Bugünde pişmanlık ekledim, affet beni anne son sözüme.
©gurkanshn
G