Bir kor nehrinde karanfil ağlıyor.
Karanlığın zifirisinde,
Bedenim buğulanıyor.
Felaket bir şey bu.
Ay parçası kemiklerimi çekiyor.
Zaman amansız bir geçiş olmalı
Hiddetli bir savuruş olmalı ki
Vedalar bu denli yaklaşıyor.
Kaldırımlar bir gölge soluyor.
O gölge yokken,
Rüzgar bile üşüyor.
Kalabalık yollarda karanfil ağlıyor.
İçimdeki sızı ayaklarımdan bağrıma kadar
Palazlanıyor.
Haykırdığım yerler yeterli değil,
Sı kışıp kaldığım duvarlarda.
Gecenin üstü örtülüyken,
O ay parçasını görmek ne kuvvetli şey.
Arzuların ruhuma dolandığı anda,
İçimden yükselir kıvılcımlar.
Gözlerimin karanlığında,
Şekle bürünür ışıklar.
Ipin ucundaki yıldızlar ve karanfil
ağlıyor.
©lavinias
L