Sokaklar, sessizlikle yankılanıyordu...
Kaldırımlar, yıkık binalar, yanıp yanıp sönen lambalar...
Bir çocuk hıçkırıkları duyuluyor öteden.
Yaklaştıkça anlıyorum kimsesizliğini...
Hiç güneşi görmeyen gözlerini...
Bir merdiven başında
Bir inip bir çıkıyorum.
Bir ağlıyor bir gülüyorum.
Ama hep düşünüyorum;
Kimsesiz bir çocuğun mutluluğunu
nasıl anlatabilirim?
Bir çocuğun gözleri karanlığa bulaşmışken
Bir güneş nasıl aydınlatırdı kalbini?..
©çaresaz
Ç