Durmadan artan karanlık,
Yok olansa aydınlık.
Yollara düşmüş insanlar,
Ağır yükler taşıyorlar.
Batan güneş,
Bırakıyor Dünyayı.
Ama terkederken bile ışık,
Neden bu kadar güzel gözüküyor?
Issızlığın ötesinde yıldızlar,
Kaldırdığında elini, ulaşamazsın.
Birden yükler hafifledi,
Neler oluyor?
Pes etmeye başladı insanlar,
Umutlar yok oluyor.
Devam edenlerse,
Taşıyamıyorlar, gidenlerin yüklerini.
Yavaşladılar, kaybettiler hızlarını,
Artık geçecek karanlık, bir adım öne.
Pes etmek yok, ay gözükmek üzere,
Bir kaç yıldız gözüktü bile.
Esen rüzgarın etkisiyle, uçuşan duygular,
Hepsi unutulmuşlar, hatırlanmak üzere.
Varılmalı önceden, kazanılmalı yarış,
Kaybedilen hız, toparlandı yeniden.
Yeniden gelen umutla, hafifledi yükler,
Öncekinden hızlı, yola devam ettiler.
Geçtiler karanlığı, iki adım öne,
Yetişemiyor karanlık, öfkeli bir biçimde.
Bir anda yetişti karanlık, fırlatılan füzelerle,
Şimdi durum, berabere.
Aynı anda ulaştılar öbür uca,
İki tarafda şaşkın, bakıyorlar birbirlerine.
Bir anda karardı, her yer,
Korktu aydınlık, yinede pes etmediler.
Karanlık atıyor kahkaha,aydınlık yenildiği için,
Aydınlık umutlarla atıldı,bu son değildir diye.
Bir anda yok oldu karanlık,
Geçilen yollar, aydınlık.
Birbirine sarılıyorlar insanlar,
Sonucun verdiği sevinç ile.
Karanlık öfkeli, hile bu diyor,
Kaybeden sizsiniz.
Aydınlık biliyor, kaybeden karanlık.
Bakıyorlar,yavaşca yok olan karanlığa.
Fark etmiyor bunu karanlık,
Öfkesinden, yok olduğunu.
İnsanlar bir şey söylemiyor,
Sadece bakıyorlar.
O sırada biri bağırıyor, karanlığın arkasından,
Eğer akıllı olsaydın bilirdin diyor,
Bizim seni temizlediğimizi!
Sonuç şuydu, diye devam diyor,
Karanlığı arıtan aydınlıktı.
©azerdem
A