Güneş bulutlara saklanırken,
Zifiri karanlık çökerken,
Dört duvar yalnızlığında,
Yüreğin hüzünle dolarken.
"Dünya ne kadar karanlık," diye düşünürsün,
Geceler ne kadar soğuk ve sessiz,
Yalnızlığın buhranına kapılırsın,
Kalbin umutsuzluğa boğulur bir an.
Ama bir başını kaldır gökyüzüne,
Işıldayan yıldızlara bak bir an,
Kutup Yıldızı'nı gör, parıldayan ışığı,
Bil ki o benim kalbim, sonsuza dek senin için.
Karanlığın içinde bir ışıktır o,
Her daim sana yol gösterir,
Yalnızlığını paylaşır,
Umut verir sana, sevgi verir.
Unutma, her zaman karanlıkta olsan bile,
Kalbimin ışığı seni aydınlatacaktır,
Bir meşale gibi yolunu gösterecek,
Ve seni sevgiyle saracaktır.
©hasanbey.
H