Gölgem büyüdü, ben küçüldüm bir anda, Kalbimde çığlıklar, gözlerimde sisler dansa. Mutluluklar uzaklaştı, umutlar tükendi, Karanlığın kollarında yalnızlık dinlendi.
Aşkın ateşi söndü, kül oldu yüreğim, Hüzün sel oldu, gözyaşlarım denizlere döküldü. Fertlik duygusu sardı, benliğimi böldü, Kederin ağırlığı altında ezildim, öldüm.
Sessiz çığlıklarım, yankısız kaldı duvarlarda, Gülümseme maskesi altında saklı yaralarım vardı. Yalnızlık sarmalı içinde, tükenen nefeslerim, Depresyonun karanlığında kaybolan hayallerim.
Aşkın izleri soldu, hüzünle karıştı, Fertlik duygusu büyüdü, bağlar koptu, dağıldı. Kederin ağırlığı altında, ruhum yaralandı, Sessiz çığlıklarım, yankısız kaldı.
Umut ışığı ararken, karanlıkta yol buldum, Aşkın yokluğunda, hüzünle dans ettim. Fertliğin yalnızlığında, kendimle konuştum. Kederin ağırlığı altında, ezilip bükülüm.
Depresyonun kucağında, yavaş yavaş ölüyorum, Kalbimde fısıldayan sesler, duyulmayan çığlıklar. Gözlerimde biriken yaşlar, dökülen damlalar. Aşkın yokluğunda, hüzünle iç içe, Fertliğin yalnızlığında, bir başıma.
Kederin ağırlığı altında, eziliyorum, Depresyonun karanlığında, kayboluyorum. Ama bir umut ışığı, içimde parlıyor, Belki bir gün bu karanlıktan çıkabilirim.
©düşler56
D