Etrafına duvar örmüş.
Ne girilecek bir kapı bırakmış ne de pencere.
O ruhunu yaşatmıyor
Bedenen yaşıyor hayatta.
Ruhunu hapsetmiş.
Yıllarca ne gülümsemiş bir çocuğa
Ne de kuşların cıvıltılarını dinlemiş.
Hırçın deniz dalgaları gibi ona her geleni hayatının en köşesine savurmuş.
En büyük hata değil miydi oysa?
Kendi cennetini yaratmak varken cehennem de yanmak.
Güneş görmeyen bir evin küçük odalarına sığınmak.
Zifiri karanlıkta yolunu bilmeden yürümeye çalışmak.
Oysa insan en çok kendini yaralar canının acıyacağını bilerek.🌆
©yağmur9
Y