Beynimde bana bilenen en eski sözcükleri,
Güneş sakinleşene kadar hatırlatır,
Akşam üstü rüzgarı.
Gecenin karanlığı seslenir bana.
"Sadece sen mi bilirsin?"
Gökyüzünü kana bulayan gün batımı kırmızısını.
Bilmez mi karanlık?
O renkte boğuldum ben,
Ezberledim tüm desenlerini gökyüzünün,
Yerini karanlığa verene kadar.
Unutmak zor.
Düşünmek acı.
Acını bile sevdim senin
Kaybolmayı kabullendim karanlıkta
Unutma sevgilim kırmızı beni bırakana kadar burdayım
Gece beni kandan kurtarınca
Bir parçası kalırım karanlığın.
Bir parça kalırım sensizlikte.
©kırıntı
K