Korkardım hep. Üzücü olan da korktuğumu yaşardım..
Bir şeyler hep ters giderdi benim hayatımda. İstediklerim olmaz olanları istemezdim.
Sorun neydi?
Sorun sanırım benim kendimi sevmememdi
Her şeyi kendi içimde aşmaya çalışıyorum,çalıştıkça daha çok dibe batıyorum sanki.
Dost, harbi dost var mıydı biraz başımı omzuna yaslayıp dünyanın yükünden uzaklaşabileceğim bir dost.
Kimse yoktu,kalabalığın içinde ki o yalnız kız bendim. Her şeyi tek başıma aşmak zorundaydım.
Sahi her şeyi tek başıma aşabilir miydim bilmiyorum umarım aşarım.
Bazen yorgunluğumu göz kapaklarımda hissediyorum yeter artık der gibi zorla dimdik ayakta duruyorlar, Durmak zorundalar.
Karanlıktan da çok korkardım eskiden şimdi ise tek arkadaşım,kendimi yanında en özgür hissettiğim o. Karanlık bir uyuşturucu gibi yaklaştıkça daha çok seviyorsun sevdikçe bağlanıyorsun ama gitgide seni içine çekip hapsettiğinin farkında değilsin. Hoş farkında olsan da bu durumdan gayet memnunsun..
©sifanur1
S