Yine karanlık çöktü sanki içime çöktü Nefes alamıyor aldığım nefesten bile bir şey anlamıyorum
Bogulacakmış gibi oluyorum
Okadar çok gözyaşı döktüm ki bugüne kadar
Göz pınarlarım kurudu karanlık bir odada
İçimdeki karanlıkla bir başımayım Ağlasam gözyaşımı silecek peçete uzatacak
Bir insan yok haykırsam sesime duyacak kimsem yok
Öyle bı yalnızlık ki bu karanlık sırdaşım oldu
Ağladığımda silemese de gözyaşımı beni sessizce dinledi içimi döktüm karanlığa içimdeki karanlıgı
Yaşamayı hevesim kalmadı varlığımdan bir haber yaşıyorum
Ona da yaşamak denirse ölmeden öldük desek yeridir
Ölüm korkutmuyor aslında yalnız ölmek korkutuyor insanı
Çevrende sevdiğini söyleyen onca insan
İhtiyaç duyduğun zaman kimsecikler kalmıyor etrafında
Yalnizlık ve karanlık geceler sırdaş oluyor işte o anda
Karanlık ve içimdeki karanlıkla
Bu gecede başbaşayız
©sevdalıkız
S