Gecenin örtüsü düşerken yavaşça,
Gökyüzü karanlık bir öykü anlatır.
Yıldızlar, sessizce fısıldar hüzünleri,
Gölgeler dans eder, gizemli bir ritimle.
Ay, solgun bir yüzüyle bakar dünyaya,
Işıksız sokaklar sallanır karanlığa.
Gözlerim perdelenir, ruhum titrer,
Gizli kalmış duvarlar arasında bir yara.
Sessizlik, gecenin en derin notasıdır,
Rüzgar, hikayeler taşır esintisiyle.
Gölgenin ardında kaybolan anılar,
Yıldız kayışlarına sarılır, gökyüzünde.
Karanlık, bir labirent gibi sarar her yanı,
Kalbimde yankılanan kaybolmuş bir çığlık.
Geceye gömülü, umutlarımın izleri,
Zifiri karanlıkta kaybolur, zamanla büyür.
Gökyüzüne sorarım, yıldızlara yakın:
"Neden bu kadar karanlık, neden bu kadar sessiz?"
Cevap gelmez, sadece yankılanır rüzgar,
Gecenin kollarında kaybolan bir başka çığlık.
Ve ben, karanlığın içinde bir yolculukta,
Işıksız bir dünyada kaybolmuş bir yolcu.
Gözlerimde yansıyan, geceye dökülen gözyaşları,
Belki de karanlığın en derin sırlarıdır.
©greyfurt
G