Küçük bir kızdım korkardım karanlıktan.
Yatağımın altındaki canavardan, mezarlıktan..
Sevdiklerim öldü mezar taşlarını sevdim
Canavar dediklerimin insan olduğunu öğrendim
Karanlık zihinler, kayıp bedenler
Canavar söyle bana neden bu pislikler
Korkuyorum yaşamadan ölmekten
Yaşarken gömülmekten
Karanlıkta tek başıma gezmekten
Gece geç saatlerde eve dönmekten
Bir takımla pişmanım diyeni affedenden
Adaleti yerlebir eden o sözlerden..
Kalk gidelim bu cehennemden
İnsanlık zifiri karanlık bedenden
Dipsiz kuyular, çocukların mezarları
Her gün başka bir acı
Televizyon olmuş felaket tellalı
İnsanlığını kaybetmiş İnsanlık söyle neden bu karanlık.
©almira.e
A