İki yol ayrımında, durmuşum öylece, Hangi yöne gideceğimi bilemiyorum, beynim karmaşık bir örüntü. Bir tarafta umutlar var, diğer tarafta endişeler, Kalbim ikisi arasında gidip geliyor, sanki bir kelebek gibi.
Sağa mı dönsem, sola mı? İlerlemeli miyim, geri mi dönmeliyim? Hangi seçim daha doğru, hangisi daha yanlış? Düşünüyorum, düşünüyorum, ama bir türlü karar veremiyorum.
Zaman akıp gidiyor, kum saatindeki kumlar gibi, Her saniye daha da geride kalıyorum, sanki bir yarışta gibi. Tereddütlerim beni esir alıyor, adım atacak gücüm kalmıyor, Sanki bir ağa yakalanmış bir kuş gibi, çırpınıyorum, çırpınıyorum.
Keşke biri bana yardım etse, bu yükü omzumdan alsalar, Keşke biri bana doğru yolu gösterse, bu kararsızlıktan kurtulsam. Ama biliyorum ki bu imkansız, kendi kararımı vermem lazım, Kendi yolumu çizmem lazım, kendi hayatımı kurmam lazım.
Derin bir nefes alıyorum ve gözlerimi kapatıyorum, Kendi içime dönüyorum ve kalbimi dinliyorum. Ne diyor kalbim bana? Hangi yolu seçmeliyim? Sessizce bekliyorum, cevabın gelmesini bekliyorum.
Ve birden anlıyorum, cevabın bende olduğunu, Kendi kalbime güvenmem gerektiğini, kendi sezgilerime inanmam gerektiğini. Artık kararsız değilim, biliyorum ne yapacağımı, Yolumu seçiyorum ve cesaretle ilerliyorum.
Belki de bu yol beni nereye götüreceğini bilmiyorum, Belki de bu yolda zorluklar ve engeller olacak, Ama artık korkmuyorum, hazırım her şeye, Çünkü biliyorum ki bu benim seçimim ve ben kendi kaderimin efendisiyim.
©zerdüş.
Z