Yoklukların arasında zor seçebildim onu.
Üstü başı hüzün içindeydi.
Gözleri ateş kırmızısı.
Savaş unutturmuştu tüm anılarını.
Yanında dizilmiş çocuklar.
Hiç sesleri çıkmazmıydı,
oynamazlarmıydı.
Savaş onları dize mi getirmişti?
Torba da ekmek bir kaç domates,
Tek yiyecekleri.
Uzattı bana al kardeş dedi,
İkram etti.
Utandım kapıya bıraktığım,
Sözde yardım artıklarımdan.
Utandım acıyarak bakışlarımdan.
Oysa kardeş desem,
Kardeş bilsem yeterdi.
©mehlika123
M