Sessizce, yerin altında kaybolmuş bir dünya,
Karıncalar, hiç durmadan çalışan, sabırla dolu ordu,
Küçücük bedenlerine sığdırdıkları koca bir hayat,
Bir adım bir adım atarak ilerleyen,
Görünmeyen izler bırakan bir destan yazıyorlar.
Ne dağlar ne taşlar durdurabilir onların yürüyüşünü,
Bir zerre yük omuzlarında, yüreğinde ise dağlar var,
Kışın geleceğini bilip yaz boyu hazırlık yapan,
Her tanede, her adımda bir hikmet arayan karınca.
Bir lokma ekmek, bir damla su için döktüğü ter,
Küçücük kalbinde koca dünyayı sığdıran bir iman.
İnsanlar için görünmez, belki de önemsiz,
Ama Süleyman’ın gözünde bir mucize,
Onların küçük adımlarında büyük bir sır saklı,
Her adımda Allah’ın izniyle yol alan,
Süleyman’a secde eden, O'nun emirlerine uyan,
Koca bir ordu, karınca ordusu,
Sessizce yürüyen, ama kalplere seslenen.
Süleyman’ın ordusuydu karıncalar,
Bir emirle durur, bir emirle yol alırlardı,
Kudretiyle dolu kralların bile hükmedemediği,
Ama O’nun adaletine boyun eğen.
Süleyman bir gün ordusuyla yola çıktığında,
Karıncaların yuvasına zarar vermemek için,
O küçük askerler fısıldadılar aralarında,
"Süleyman’ın ordusu geliyor, çekilin yuvalarınıza!"
Ve O, tebessümle izledi onları,
Küçük bir halkın büyük hikayesini.
Sessizce emretti ordusuna,
"Karıncalara dokunmayın, onların yuvaları güvende kalsın."
O küçük karıncalar ki,
Bir yuvayı, bir ekmeği paylaşan,
Dünya ne kadar büyük olursa olsun,
Kendi küçücük dünyalarında huzur bulurlar.
Kimi zaman bir toprak parçasında,
Kimi zaman bir yaprağın gölgesinde,
Hayatın ritmini yakalarlar,
Her zerreye anlam katan o minik adımlarıyla.
Süleyman’ın adaletinde buldular huzuru,
Onun adaletinde buldular güveni,
Onlar için bir kraldı, ama bir peygamberdi de,
Koca orduları yönetirken,
O küçük karıncalara dahi adaletle yaklaşan.
Onların fısıldayan dualarında,
Süleyman’ın adı, rahmetle anıldı.
Onlar küçüktü, ama Allah’ın indinde büyüktü.
Her adımlarıyla, her taşıdıklarıyla,
Allah’ın rahmetine açılan bir kapıydı onlar,
Koca dağları delip geçen,
Küçücük bedenlerde saklı bir iman ordusu.
Ve şimdi insanlara derin bir ders var karıncanın hikayesinde,
Sabır, dayanıklılık, azim ve adalet,
Küçük bir varlıkta, büyük bir hikmet gizli,
Bir karınca, bir insan,
Bir hayatın özeti saklı bu küçücük varlıkta.
Süleyman’ın ordusunda yürüyen o karınca,
İnsanlığa rehber, adaletin simgesi,
Sessiz ama güçlü, küçük ama büyük.
Her adımda bir dua, her adımda bir hikmet.
Ve belki de karınca, insana şu mesajı fısıldıyor,
"Her adımda, her zerrede, Rabbine dön,
Çünkü O her şeyin sahibidir,
Ve O’nun izni olmadan bir karınca dahi yol alamaz."
©hasanbey.
H