Seni her koşulda sevdim,
Her zaman affettim.
Ama ben affettikçe;
Sen yenisini ekledin,
Daha da alevlendirdin...
Ben öfkelenmedim mi sanıyorsun,
Öfkemi hep gözyaşlarımla püskürttüm.
“Gideceğim" diyemediğim için,
Bana korkak demiştin.
Bir anlık öfkeyle karar vermek istemedim.
Başkası yapsa çoktan uzaklaşacağım,
Meseleleri hep sende göz yumdum ben...
Seni herkesten ayırdım,
Sen ise umursamadan ağır sözler söyledin
Beni kimseden ayırmadın,
Ayırsaydın söylemezdin...
Senin için bir sahil miydim?
Öfkeni vuracağın kıyılarıma.
Görmezden geldiğimi söyledin,
Sürekli saklandığın halde...
İzini sürdüm,
Ruhun bile duymadı.
İşte bu kadar sessizdim,
Rahatsızlık vermek istemedim...
Ben de istedim,
Tutkularımı saçmak dizelere,
Ama ansızın söylediğin sözler,
Buna mani oldu anlıyor musun?
Çünkü söylenenler sevgimeydi...
Hiçbir zaman aşkımı inkâr etmedim,
Senin gibi gitmekle tehdit etmedim.
Ben hiçbir yere gitmedim,
Sen gittin,
Ama engel değildi bu benim sevgime...
“Öfkeyle kalkan zararla oturur”
Haddinden fazla sinirliydim.
Ama ben konu sen olunca;
Bir anlık öfkeyle karar vermedim...
Ama sen anlamadın,
Daima beni suçladın...
©
Ş