Göklerden gelen bir kar tanesi kadar hafif
İnce soluk yüzlü bir kış akşamıydı gönlüm
Göklerdeki kartal gibi yolunu kaybetmiş
Denizin azgın dalgalarında geziniyorum
Ormanın derinliklerindeki öten bülbül kuşu
Yuva yapmış söğüt dalına yavrularını besler
Çıkmaktan usanmadığım şu yolun yokuşu
Sanki bir dağ olmuş yoluma, yârimi saklar
Bitmek tükenmek bilmeyen uzun yollar
Gide gide yolun sonu bilinmeyen bir hicran
Gözlerimin yamaçlarında ki akan ırmaklar
Akışı,sonu gelmeyen bir yağmur damlası
Toprağın o saf,temiz ve kuru hali sandım
Dünya gözüyle gördüğüm o nazlı yarimi
Sevgiden yoksunmuş bana kalbi çok ağır
Bir metal yığınıydı üzerime çöken benim
Darıldım ,gücendim, kalbimin içine attım
Bir gün olur da yârim gelir devran döner bana Şimdi ise tek başıma yaşamak çok zor
Ben felekten nasibimi almıştım bir kere
Yârim beni öldür, bir çukura koy
Bekleyim dibinde yârim bir gün gelir diye
T